Η ιστορία δεν πάει παρακάτω. Ο θάνατος δεν έχει χρώμα φανέλας. Μόνο πόνο σπέρνει. Και μόνο τα δάκρια της μάνας και των κοντινών του νεκρού είναι αληθινά. Αυτοί έχουν πληγωθεί μέχρι τα σωθικά τους. Όλα τ’ άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση. Για να φωνάξουν κάποιοι «παρών», για να συσπειρώσουν τη φατρία τους. Δεν νιώθουν τον ίδιο πόνο με τους γονείς του Αλκη ή του Κλεομένη ή του Τόσκο. Τελεία. Η πόλη είναι μικρή κι όλοι ξέρουν. Πρόσωπα, ονόματα, διευθύνσεις. Τους έχουν φωτογραφίες σ’ όλες τις φάσεις της ζωής τους. Αρα ήρθε η ώρα για δράση. Για μάζεμα όλων εκείνων που δημιουργούν στρατούς για να πουλάνε μούρη στα αφεντικά. Ποιος στρατολογεί του πιτσιρικάδες και με ποιον τρόπο τους θολώνει το μυαλό; Δεν μπορεί ο Κλεομένης που στα δεκάξι του σήκωσε πανό «ποτέ ξανά», με αφορμή τη δολοφονία του Αλκη και τρία χρόνια μετά να συμμετείχε στο πέσιμο στον οπαδό του Αρη. Εσείς τι λέτε; Σας ακούγετια καλά, αυτό; Οπότε Υπουργοί, Υφυπουργοί και όποιοι κάνετε μεγαλόστομες δηλ...
- Λήψη συνδέσμου
- X
- Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
- Άλλες εφαρμογές